Historia parafii
Uposażenie Probostwa Rok 1595
Uposażenie probostwa ulegało zmianom w miarę upływu czasu. W roku 1595 do plebana należały dwa łany ziemi. Jednak połowę łanu zabrał kolator, który ponadto nie płacił dziesięciny z niżnego Jawornika (Niebylca).
Mieszkańcy Jawornika, Konieczkowej, Gwoźnicy odmawiali oddania zboża tytułem mesznego. Sprawozdanie z r. 1608 podaje, że na utrzymanie proboszcza i służby kościelnej kościół w Konieczkowej posiada pole w dwóch miejscach: od strony północnej w kierunku Blizianki i od południa. Do plebana należy również 4 sadzawki.
Trzech zagrodników pracowało dwa dni w tygodniu w polu. Dziesięcinę pobierał proboszcz z dóbr dworskich w Jaworniku i Jaworniczku oraz z sołectw w Jaworniku i Konieczkowej. Kmiecie zamieszkujący parafię składali meszne – korzec pszenicy i owsa z każdego półłanka.
W roku 1618 uposażenie znacznie się zmniejszyło. Dziesięcinę składali kmiecie z Jawornika, Konieczkowej i Gwoźnicy, oraz sołectwo z Konieczkowej. Natomiast o dziesięcinę z dworów w Jaworniku i Jaworniczku toczył się spór sądowy. Plebani na swoich łanach posiadali poddanych. Sprawozdanie z r. 1721 wymienia ich dziewięciu. Zobowiązani byli do odrabiania pańszczyzny dwa dni w tygodniu.
W roku 1790 było ich trzynastu. Podane zostały ich imiona i nazwiska: Franciszek Kozak, Józef Bobowski, Wojciech Klin, Franciszek Jasiński, Ignacy Bliźniak, Szymon Pikuła, Maciej Mazur, Jan Wieloch, Szymon Flisiak, Józef Baszak, Jan Knaź, Ignacy Lasota, wdowa Lasocina.
Ze sprawozdania dowiadujemy się również o pochodzeniu poddanych i ich zobowiązaniach wobec proboszcza. Na gruntach plebańskich osiedlali się chłopi przychodni. Nie było żadnego poddanego w chwili zakładania parafii w Niebylcu. Zamieszkiwali w zagrodach budowanych przez plebanów. Wyrażali zgodę na wypełnianie powinności w ciągu roku.
Obowiązkiem poddanych i ich dzieci było odrabiać pańszczyznę jeden lub dwa dni w tygodniu według zasiewu pola korcami (wysiany korzec- dzień, dwa korce- dwa dni), stawiać się do innych prac w potrzebie, płacić pogłówne, chodzić na ochotnika na wartę na plebanię, uprawiać warzywa w ogrodzie plebańskim, nie wypasać i nie pozwolić wypasać pastwisk plebańskich.
Początek szkoły przy parafii konieczkowskiej Pierwsza połowa XVI wieku
Przy parafii konieczkowskiej istniała szkoła. Są pewne przesłanki, że została założona już w pierwszej połowie XVI w. Eugeniusz Wiśniowski w swej rozprawie „Szkoły parafialne w początkach XVI w. tak pisze: „Sieć szkół parafialnych na początku XVI w. można odtworzyć dla południowej części diecezji krakowskiej na podstawie Ksiąg kontrybucji beneficjów kościelnych z lat 1513,1527 i 1539 (Regestrum Contributionis 1513 (Nr 1),1527 (Nr 2),1539 (Nr 3) Archiwum Kapituły Metropolitarnej w Krakowie).
Księgi te spisane w celach podatkowych wymieniają zarówno beneficja parafialne, jak również znajdujących się na terenie poszczególnych parafii: 1) duchownych, 2) służbę kościelną, 3) złożone przez nich opłaty, a wśród służby kościelnej również nauczyciela określanego różnie: rector scholae, clecha, magister, minister, minister eclesiae”
Słowo łacińskie magister odpowiada polskiemu nauczyciel. Jeśli był jednocześnie kierownikiem szkoły, zwał się rector scholae. Clecha to duchowny niższego stopnia, pełniący podrzędne funkcje w kościele. Minister to dosłownie sługa: minister eclesiae – kościelny, zakrystian, dzwonnik. Jeśli do tych funkcji doda się jeszcze kantora, względnie organistę, będzie się miało pełny wykaz osób pracujących w kościele.
Jednak tylko w parafiach miejskich wyżej zorganizowanych funkcje te pełniły różne osoby. Natomiast w małych parafiach, zwłaszcza wiejskich, wymienione obowiązki sprawowała nieraz jedna osoba, będąc jednocześnie kościelnym i kantorem, a nawet nauczycielem, jeśli posiadała umiejętność czytania, pisania i rachowania.
W regestrze podatkowym na rok 1527 i 1539 wymieniony jest proboszcz parafii konieczkowskiej, Martinus de Lubnia oraz minister scholae. W latach 1602 i 1608 wymieniony został obok proboszcza rector scholae. Po przeniesieniu parafii do Niebylca, również szkoła parafialna tutaj funkcjonowała.
Zapis w regestrze podatkowym z r. 1608 informuje, że rector szkoły nie miał własnego domu, mieszkał w Niebylcu i tu uczył młodzież. Szkoła parafialna została więc przeniesiona wcześniej, niż parafia. Sytuacja szkolnictwa zmienia się w Galicji po I rozbiorze (1772r.)
Na podstawie statutu szkolnego „Allgemeine Schulordnung fur die deutschen Normal – und Trivial – Schulen” opracowanego przez Jana Felbrugera w r. 1774, w każdej parafii monarchii austriackiej miała funkcjonować szkoła trywialna utrzymywana przez gminę lub dominium (dwór), a w każdym obwodzie ( cyrkule) – szkoła główna utrzymywana przez fundusz szkolny.
Wymieniony wyżej statut szkolny wprowadzał obowiązek szkolny, który nakazywał udzielać dzieciom w wieku od 5 do 12 lat elementarnego wykształcenia. Jednak ani postanowienia dotyczące utrzymywania szkół, ani przepisy o przymusie szkolnym nie weszły wówczas w życie, głównie z braku funduszy na ten cel. W byłej Galicji istniały więc szkoły jedynie tam, gdzie się zdołały utrzymać dzięki troskliwości i ofiarności Proboszczów i parafian. Były to zazwyczaj szkoły jednoklasowe, w których uczyli księża i organiści.
Program nauczania obejmował naukę czytania, pisania, rachunków i katechizm. Nie były to już szkoły parafialne, jednak ich istnieniem władze szkolne zupełnie się nie interesowały.
Plebania Lata 1786
Dom plebanii był drewniany, kryty gontem, na podmurówce, o dwóch kominach wyprowadzonych ponad dach, zewnątrz bielony wapnem. Składał się z sieni, kuchni i dwóch oddzielnych pokoi, a pod kuchnią miał dwie murowane piwnice.
Na zachód od plebani stały budynki gospodarcze i dom mieszkalny dla służby, wszystkie kryte słomą. Tylko spichlerz zbudowany po przeciwległej stronie kryty był gontem. Sprawozdanie nie podaje miejsca lokalizacji plebanii. Dokładne położenie plebani i budynków gospodarczych ukazuje mapa katastralna z roku 1851. Według tego źródła zespół plebański położony był wówczas ok. 200-300 m na południe od kościoła.
Plebania usytuowana była na zboczu opadającym w stronę nadrzecznej równiny. Dlatego tylko z jednej strony posiadała wysoką podmurówkę. Budynki gospodarcze stały na równinie. Spichlerz w tym czasie znajdował się w pobliżu plebanii, po przeciwnej stronie drogi, która biegła od rzeki do kościoła, tuż obok Proboszczowieostwa.
Taki układ zespołu plebańskiego występował jeszcze w końcu XIX wieku. Ks. Górnicki pisze, że pamięta te budynki ok. 1898r. Trudno ustalić, czy podobnie wyglądały w początkach istnienia parafii. Również nie sposób ustalić, jak wyglądał zespół plebański przy kościele w Konieczkowej.
Parafia konieczkowska Lata 1460 - 1650
Początki parafii konieczkowsko – niebyleckiej sięgają drugiej połowy XV wieku. W r. 1460 właściciele Konieczkowej, bracia rodzeni (fratres germani) Marcisz, Mikołaj, Jan i Stanisław Machowscy ufundowali na terenie Konieczkowej kościół parafialny.
Nosił on wezwanie św. Marii Magdaleny i świętych biskupów – Stanisława Męczennika i Mikołaja Wyznawcy. Poświęcony został przez ks. Jana Domańskiego, oficjała breckiego. Rocznicę poświecenia obchodził w niedzielę po święcie narodzenia Najświętszej Marii Panny.
Powyższe informacje znajdują się w sprawozdaniach powizytacyjnych licznie zachowanych począwszy od roku 1595.
Na podstawie tychże sprawozdań można odtworzyć wygląd kościoła i jego historię aż do XIX w. Była to budowla drewniana na solidnej podmurówce (in bonis fundamentis muratis – sprawozdanie z 1786r.). Udało się odnaleźć resztki fundamentów i na tej podstawie odtworzyć plan poziomy kościoła.
Była to świątynia jednonawowa, 20 łokci (12m) długa, 12 łokci (7,2m) szeroka, zakończona absydą w formie półośmioboku wpisanego w koło o średnicy 6 łokci (3,6m). Od frontu stała dzwonnica tak zaplanowana, że dolna jej część stanowiła przedsionek. Do północnej ściany przylegała zakrystia około 6 łokci długa i 4 łokcie szeroka. Szczyt dachu kościelnego zdobiła wieżyczka z sygnaturką. Dach i ściany zewnętrzne pokryto gontem. Strop kościoła i zakrystii urozmaicały kasetony drewniane bez ozdób (tylko niektóre malowane), ściany bielono wapnem, a posadzkę ułożono z kamieni.
Światło wprowadzało do wnętrza osiem okien oprawionych w ołów -pięć od południa, trzy od północy. Wystrój wewnętrzny świątyni był bardzo skromny. Składały się nań trzy ołtarze, chrzcielnica., ambona, nad nią duży krzyż z wizerunkiem Pana Jezusa, chór z ośmiogłosowym organem, parę ławek i nie zawsze konfesjonał. Mensy ołtarzowe były wszystkie murowane, ale nie konsekrowane. Do odprawienia w nich Mszy św. używało się prefatyli. Zdarzało się, że czasem był tylko jeden w dobrym stanie, a wtedy stanowił dosłownie ołtarz przenośny, gdy się chciało na wszystkich ołtarzach celebrować. Nad mensami w nastawkach znajdowały się obrazy olejne. Sprawozdanie powizytacyjne z r. 1786 w wielkim ołtarzu wymienia obraz św. Marii Magdaleny już bardzo wyblakły, w bocznych – po stronie lekcji św. Stanisława biskupa i męczennika, – po stronie Ewangelii Ukrzyżowanie Jezusa.
We wnęce ołtarza głównego znajdowało się malowane tabernakulum opatrzone zamkiem. Kamienna chrzcielnica z naczyniem na wodę chrzcielną stała po prawej stronie nawy.
Na uznanie wizytatora (r. 1595) zasłużył ówczesny proboszcz ks. Stanisław Srokowius (Sroka), którego staraniem został wykonany i sprawiony Wielki Krzyż z wizerunkiem Pana Jezusa, znajdujący się nad amboną.
Obecnie to dzieło sztuki gotyckiej znajduje się w kościele parafialnym w Niebylcu. Kościół w Konieczkowej przetrwał ponad 350 lat. (1460 – 1823). W ciągu swego istnienia często miał dziury w dachu, zbutwiałe krokwie, odarte ściany, wybite okna. Ani jedno sprawozdanie powizytacyjne nie wyraża całkowitego zadowolenia ze stanu budowli. Jedną z przyczyn poważnego zniszczenia świątyni było w XVI wieku przejście właściciela Konieczkowej, Piotra Machowskiego, na kalwinizm.
W aktach powizytacyjnych dekanatu pilzneńskiego czytamy (r. 1595), że kościół w Konieczkowej był niegdyś zbezczeszczony, ale obecnie jest już przywrócony do stanu czystości. Sprawcą profanacji był Piotr Machowski, który kościół złupił, proboszcza wypędził i obsadził ministra. Stało się to około roku 1557, jak wynika z Regestrum Contributionis. Stan ten trwał do śmierci kolatora, która nastąpiła przed rokiem 1584. W tym roku właścicielem jest już Stanisław, syn Piotra.
Nowy kolator kościół oddał katolikom, ale o uposażenie (budynki gospodarcze, dziesięciny) musiał się pleban Srokowius (Sroka) upominać na drodze sądowej.
Sprawa dziesięciny dotyczyła również innych właścicieli ziemskich na terenie parafii, a nawet kmieci i mieszczan, którzy nie płacąc dziesięciny przez blisko trzydzieści lat, nie kwapili się do jej uiszczenia na rzecz kościoła.
Kościół w Konieczkowej jako filia Lata 1650 - 1823
Zniszczenie świątyni uległo gwałtownemu pogorszeniu, gdy w Niebylcu po wybudowaniu kościoła w roku 1650 utworzono parafię, a Konieczkowa stała się filią.
W sprawozdaniu z roku 1721 czytamy:” Kościół w Konieczkowej bardzo zniszczony. Okna powybijane, brak wewnątrz posadzki. Z trzech ołtarzy tylko wielki możliwy do użycia. Chór i ołtarze dwa boczne w ruinie, zakrystia waląca się”. Po tej wizytacji nastąpił za jakiś czas generalny remont kościoła. Zdaniem księdza prałata Górnickiego rozmyślnie doprowadzono wówczas do zubożenia świątyni i zatarcia pierwotnej architektury. Znikła na froncie kościoła dzwonnica, a jej miejsce zajął skromny przedsionek.
Dla dzwonu wybudowano osobną kampanikę na słupach, pokrytą gontowym daszkiem. Zlikwidowano całkowicie zakrystię i dwa boczne ołtarze. Ołtarz główny wysunięto ku przodowi do linii, gdzie nawa graniczyła z załamaniem absydy. Za ołtarzem urządzono pomieszczenie na szaty i naczynia liturgiczne.
Kościół wraz z cmentarzem grzebalnym był ogrodzony. Ogrodzenie to wykonane było z belek kilku calowych układanych na ścianę, wpuszczanych w stojące słupy, na których wspierał się daszek gonciany dwuspadowy. Na cmentarzu stała również kostnica.
Kościół dotrwał do roku 1823. Wówczas znajdował się już w całkowitej ruinie i został formalnie zlikwidowany. Do dziś zachowały się z niego: gotyki Krzyż z wizerunkiem Pana Jezusa i kamienna kropielnica. Znajdują się w przedsionku obecnego kościoła.
Druga polichromia
Na przedstawionych fotografiach widzimy obrazy olejne – drugą polichromię kościoła w Niebylcu wykonaną w 1991 roku, obrazy te przedstawiają:
Droga Krzyżowa
Dzieje parafii konieczkowsko - niebyleckiej wg rękopisów, które opracował Ksiądz prałat Teofil Górnicki.
Ksiądz prałat Teofil Górnicki przeprowadził kwerendę archiwalną materiałów źródłowych dotyczących dziejów parafii konieczkowsko-niebyleckiej i Niebylca. W swoich rękopisach pozostawił ich częściową analizę. Dokonał również przeglądu literatury historycznej związanej z interesującym go tematem.
Zamiarem ks. Górnickiego było napisanie monografii Niebylca i parafii konieczkowsko- niebyleckiej. Rozpoczął redagowanie zaplanowanego opracowania, niestety śmierć przerwała jego pracę. W krótkiej nocie od autora, zachowanej w rękopisie zaznacza, że nie jest niebylecczaninem z dziada pradziada.
Jednak tu się urodził, spędził wczesną młodość, często przyjeżdżał, interesował się zarówno teraźniejszością jak i przeszłością. Zebrał więc wiadomości, by przekazać je potomnym w skromnej monografii.
Fundusze pozyskiwane na utrzymanie i konserwację kościoła w Konieczkowej
W sprawozdaniach powizytacyjnych znajdują się informacje, z jakich źródeł pochodziły dochody na bieżące wydatki i konserwację kościoła konieczkowskiego.
Był to czynsz od wynajmu krów (dwudziestu kilku; 7-12 groszy od sztuki), połowę taksy od pogrzebów, składki zbierane do woreczka w dni świąteczne przez kościelnego, jedną trzecią pożytku z pni pszczelich (w 1610r. było ich 14).
Dochody z tych źródeł powinny wystarczyć na utrzymanie kościoła. Winny być także do dyspozycji proboszcza. Tymczasem, jak stwierdzają sprawozdania powizytacyjne z lat 1595-1618, pieniędzy w kasie kościelnej nigdy nie było.
Kościelni mianowani przez kolatora (nie proboszcza) składki zbierali, nawet je zapisywali, ale się z nich nie rozliczali. Kolator Stanisław Machowski miał u siebie w roku 1595, 60 florenów kościelnych, a proboszcz w roku 1610 – 15 florenów. W razie większych remontów zbierane były składki nadzwyczajne.
Budowa pierwszego kościoła w Niebylcu Lata 1646 - 1943
W r. 1646 Janusz Romer, ówczesny dziedzic Niebylca, ufundował w miasteczku kościół. Była to świątynia drewniana pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny wybudowana w stylu barokowym, która przetrwała do 1943 roku. Liczyła prawie trzysta lat. Ostatni gruntowny remont przeszedł w roku 1846. Przy kościele znajdowała się plebania wraz z zabudowaniami gospodarczymi.
Tak wyglądał drugi Kościół parafii konieczkowsko-niebyleckiej, którego fundatorem był Janusz Romer – dziedzic Niebylca.
Dzięki obrazowi który namalował nie znany artysta, widzimy jak wyglądał.
Budowa obecnego kościoła w Niebylcu. Lata 1936 - 1943
Obecny kościół parafialny w Niebylcu pod wezwaniem Znalezienia Krzyża Świętego i Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny wzniesiony został w latach 1936-43.
Budowę kościoła rozpoczął Ks. Franciszek Muras jesienią 1936 r. Przed przystąpieniem do budowy rozebrano część starego kościoła, która swoją częścią zachodziła na fundamenty projektowanego kościoła. Zakupiono dodatkowo działkę od Teofila Wójciaka zam. w USA.
Na fotografii widoczna część starego kościoła.
Poszerzono plac kościelny przez wykupienie działki od Teofila Wójciaka z USA. Zakupiono kilkanaście tysięcy cegły z cegielni Dobrzechów lecz większą część cegły wypalono przez miejscowych parafian w cegielni polowej na gruntach plebańskich w Konieczkowej. Osobą odpowiedzialną za wypał cegły był Franciszek Baszak z Konieczkowej. Po zgromadzeniu materiałów budowlanych przystąpiono do budowy Kościoła.
Mimo trudnych warunków budowa postępowała bardzo szybko. W dniu 12 maja 1938 roku, oddział kawalerzystów konnych biorący udział w eskorcie wyrusza na powitanie biskupa przemyskiego, który przyjeżdża na poświęcenie rozpoczętej budowy.Zgromadzono materiał budowlany w postaci kamienia, który został odpowiednio obrobiony przez kamieniarzy, a następnie wmurowany w dolną część kościoła. Drewno tartaczne pozyskane było z lasów plebańskich oraz od miejscowych parafian. Kilka m3 drewna podarował biskup przemyski, z lasów biskupich pod Domaradzem, a zwieźli go parafianie wraz z Ks. Murasem na czele.
Kawaleria konna biorąca udział w powitaniu biskupa dna 12 maja 1938 roku.
Biskup przemyski podczas aktu poświęcenia wmurowania kamienia węgielnego.
Praca przy budowie była ciężka, ponieważ w tym okresie nie było mechanizacji. Większość prac wykonywana była ręcznie. Mimo trudnych warunków budowa postępowała bardzo szybko. Autorem projektu był architekt Tadeusz Mulicki z Rzeszowa, a wykonawcą budowniczy Józef Urbanik ze Strzyżowa. Parafianie sami wypalili cegłę potrzebną na budowę oraz wykonali wszystkie prace towarzyszące przy budowie świątyni, natomiast prace specjalistyczne wykonywali fachowcy opłacani przez Komitet Budowy Kościoła w Niebylcu wspierany w dużej mierze przez Polonię Amerykańską o nazwie „Komitet Pomocniczy Budowy Kościoła w Niebylcu w Polsce”, zorganizowany w Elizabeth, New Jersey przez byłych parafian z Adams, Messachusetts.
który oprócz pełnienia obowiązków duszpasterza, wykonywał wiele prac związanych z budową kościoła. Wspólnie z mieszkańcami parafii Niebylec zabiegał o materiały budowlane, sam niejednokrotnie brał czynny udział w przetransportowaniu tychże materiałów, oraz w pracach budowlanych jako pomocnik murarzy.
Jak podają kroniki, kościół w stanie surowym, został wybudowany do 1940 roku.
Mimo iż kościół wewnątrz i na zewnątrz był jeszcze niewykończony parafianie musieli szybko dokonać aktu poświęcenia, aby można było odprawiać msze święte, ponieważ w każdej chwili okupant mógł zabrać kościół i przeznaczyć na własne magazyny.
Widok nowego kościoła w stanie surowym
Bractwo Różańca Świętego
Przy kościele parafialnym w Niebylcu działało Bractwo Różańca Świętego ku czci Najświętszej Marii Panny i Najświętszego Imienia Jezus.
Powstało ono z inicjatywy i dzięki fundacji rodziny Romerów, kolatorów kościoła niebyleckiego.Sebastian Romer z Chyrowa, dziedzic Niebylca i okolicznych wsi, umierając przeznaczył testamentem w dniu 26 sierpnia 1698 roku sumę 3000 zł polskich na założenie i uposażenie bractwa różańcowego przy kościele parafialnym w Niebylcu.
W testamencie zaznaczył, aby w każdą niedzielę i święta uroczyste przed sumą po oddzwonieniu, bracia różańcowi i siostry wraz z ludem pod kierunkiem promotora (proboszcza) i współudziale organisty śpiewali różaniec ku czci Najświętszej Marii Panny i Najświętszego Imienia Jezus na przemian, a w każdą sobotę odprawiona była Msza święta wotywna o Najświętszej Marii Pannie za spokój jego duszy i dusz zmarłych z jego rodziny.
Spadkobiercy zmarłego (wdowa Barbara z Humnisk oraz synowie Jan i Józef) podzielili się powyższą sumą (3 000zł),biorąc po l000zł polskich. W sądzie grodzkim w Przemyślu (październik 1699r.) zobowiązali się do wypłacenia, co roku w dniu św. Marcina biskupa (11 XI) siedmiu procent od zapisanej testamentem sumy (210 zł polskich) na ręce każdorazowego promotora bractwa, pod warunkiem, że bractwo różańcowe zostanie kanonicznie założone. W imieniu kościoła parafialnego w Niebylcu przyjął zapis i zobowiązał się pisemnie do wypełnienia postawionych przez fundatora warunków ks. Sebastian Witkowski, wikariusz niebylecki obecny przy sporządzaniu aktu fundacyjnego w sądzie grodzkim w Przemyślu.
Z nieznanych powodów bractwo różańcowe w Niebylcu zostało kanonicznie erygowane dopiero 25 czerwca 1751 r. Dokonał tego biskup Kunicki, oficjał generalny krakowski, na prośbę proboszcza niebyleckiego- Zygmunta Urbańskiego. Bractwo istniało jednak wcześniej.
Jest o nim mowa w sprawozdaniu wizytacyjnym z roku 1721. Podaje ono dokładną datę założenia Bractwa Różańca Najświętszej Marii Panny – 10 marca 1719 roku. Różańcowi odmawianemu w niedziele i święta przed sumą przewodniczył proboszcz. Biskup Kunicki, powołując do życia bractwo, wydał bardzo szczegółowe rozporządzenie dotyczące jego funkcjonowania:
1. Promotor bractwa (proboszcz) ma dołożyć starań, aby każdej niedzieli i w święta w oznaczonych godzinach rannych lud odśpiewał różaniec i nabożeństwo różańcowe, odprawiane według zwyczaju samych bractw, były celebrowane.
2. Święta Najświętszego Imienia Jezus (1I) i Matki Bożej Różańcowej ( w pierwszą niedzielę października) mają być celebrowane z wielką okazałością.
3. Za fundatorów bractwa i ich duszę w każdą sobotę należy odprawić Mszę Świętą wotywną przed ołtarzem różańcowym przy wtórze organu.
4. W poniedziałek po pierwszej niedzieli października ma być odprawiona Msza Święta za zmarłych fundatorów – dobroczyńców, braci różańcowych i siostry.
5. Promotor ma wypłacać organiście, niezależnie od zwykłej pensji, za śpiewanie z ludem różańca, granie i inne czynności związane z nabożeństwem różańcowym 8 zł polskich.
6. Promotor ma urządzać zebrania walne (obok różnych zwyczajnych) raz na trzy lata w poniedziałek po Zielonych Świętach dla dokonania wyboru przełożonych bractwa.
7. Imiona fundatorów, dobrodziejów i przełożonych bractwa promotor ma wypisać na tabliczce i wywiesić obok ołtarza różańcowego.
8. Jeden klucz od skarbonki promotor ma mieć u siebie, drugi dać skarbnikowi bractwa. Ze składanych ofiar kupować świece i pokrywać inne wydatki.
Dokument został spisany w Krakowie w 1751r. w jedenastym roku pontyfikatu Benedykta XIV. Świadkami wiekopomnymi bractwa byli: Jan Gołaszewski-archidiakon Kolegiaty Wszystkich Świętych w Krakowie, proboszcz w Wilanowicach; Kazimierz Jarmondowicz – przełożony tej kolegiaty; Franciszek Ziębicki-doktor U J, prepozyt andrychowski.